De heikikker heeft een groot verspreidingsgebied dat zich uitstrekt over grote delen van het euro-aziatische continent. De Nederlandse en Deense kustlijn vormen de westgrens van het verspreidingsgebied. Het verspreidingsgebied strekt zich tot ver naar het noorden van Europa uit. De noordgrens van het areaal bevindt zich boven de poolcirkel, met de noordelijkste waarneming in Finland op circa 69º N. Hiermee is de heikikker één van de noordelijkst voorkomende amfibieën. De soort ontbreekt in Zuid-Europa, de zuidwestelijke grens van het verspreidingsgebied loopt door de Franse Elzas, Zuid-Duitsland en Oostenrijk. Naar het oosten loopt de verspreidingsgrens tussen 45/50º N door de Oekraïne. Tot ver in Azië komt de soort in grote delen van Siberië voor. Ook hier overschrijdt de heikikker op de noordgrens van zijn areaal regelmatig de poolcirkel. De heikikker is, in tegenstelling tot de bruine kikker, in het grootste deel van zijn verspreidingsgebied een laaglandsoort. In Centraal-Europa (Oostenrijk en Tsjechië) komt de heikikker voor tot een hoogte van circa 800 meter. Meer naar het oosten (Oekraine en het Altai gebergte) komt de heikikker nog tot op grotere hoogten voor (Gasc et al. 1997).