Deze kaart geeft de verspreiding van de boomkikker weer over de 3 perioden samen. In deze kaart is goed te zien waar de boomkikker vroeger wel voorkwam maar tegenwoordig niet meer. Ook is er te zien op welke locaties boomkikkers pas laat ontdekt werden of welke locaties recent zijn gekoloniseerd.
De blauwe symbolen hebben betrekking op uitgezette, zich handhavende populaties. Daarvan is de populatie op Schouwen de meest opvallende, het betreft nakomelingen van uit Kroatië gevangen en op Schouwen geintroduceerde boomkikkers.
t/m 1970 Uit de periode voor 1971 zijn meldingen bekend van zo’n 170 uurhokken, verspreid over de provincies Zeeland, Noord-Brabant, Limburg, Gelderland, Overijssel, Drenthe en Groningen.
In deze periode kwam de soort voor in geheel Zeeuws-Vlaanderen (21 uurhokken) en stond in verbinding met boomkikkerpopulaties in België. Een geïsoleerde populatie bevond zich op Tholen. Deze is mogelijk door inundatie met zeewater in 1944/1945 verloren gegaan (van Bree 1960). In het centrale deel van Noord-Brabant – ongeveer het gebied tussen Roosendaal, Den Bosch, Eindhoven en de Belgische grens – kende de boomkikker een wijde verspreiding (circa 45 uurhokken) en was daar talrijk. In de jaren zestig van de twintigste eeuw nam het areaal daar sterk af naar rond de 30 uurhokken (Marijnissen 1998). Vergoossen (1991) beschrijft het historische voorkomen in Limburg: “Ruim voor de Tweede Wereldoorlog verdwijnt de boomkikker uit oostelijk Zuid-Limburg; in de jaren vijftig gaat het zuidelijke Peelgebied verloren; in de eerste helft van de jaren zestig verdwijnt de soort grotendeels uit het gebied Arcen-Venlo, het Roerdal en uit het centrale deel van Zuid-Limburg”.
De meldingen tot en met 1970 (circa 20 uurhokken) wijzen ook op een tamelijk aaneengesloten areaal in de Achterhoek. Bovendien kwam de soort voor in delen van de IJsselvallei, ook aan de Veluwse zijde. Het areaal in de Achterhoek vormde een geheel met dat in Twente. In Twente zijn in deze periode uit zo’n 30 uurhokken historische waarnemingen bekend en het verspreidingsgebied reikte tot aan de Sallandse Heuvelrug. In het noorden van Overijssel, langs het riviertje de Reest, was een geïsoleerd liggende populatie bekend. Uit Drenthe zijn alleen historische waarnemingen bekend uit de omgeving van Havelte.
Zie ook andere perioden: