De marmersalamander is een exoot in Nederland en verwant aan de kamsalamander. De rug is groen met veel zwarte vlekken.
De marmersalamander (Triturus marmoratus) is een middelgrote salamander van 12-16 cm lang. De rug is groen met veel zwarte vlekken in een soort marmerpatroon. Op de rug en bovenkant staart is vaak een oranje lijn aanwezig. De buik is grijsachtig tot zwart en is bedekt met witte puntjes. In de voortplantingstijd hebben mannetjes een hoge ongetande kam met verticale strepen. Larven zijn donker van kleur en hebben een groenachtige glans. De staart van larven heeft een gepunt uiteinde en zwarte vlekken.
Voor de voortplanting maakt de marmersalamander gebruik van een breed scala aan wateren zoals poelen, putten, sloten, moerassen, overstroomde velden en traag stromende rivieren. Vrouwtjes leggen tot 400 eitjes individueel tussen bladeren van planten. De larven kunnen tot laat in de zomer worden aangetroffen in het water.
De marmersalamander is van februari tot juni in het water te vinden maar kan ook het hele jaar in het water verblijven. Soms vindt zelfs overwintering plaats in het water. De landhabitat is divers, zoals bos, heide en kleinschalig agrarisch gebied. De marmersalamander is ‘s nacht actief, vooral na een periode van regen. Overdag schuilt de soort onder hout of stenen. Voedsel bestaat uit onder andere wormen, slakken, geleedpotigen en padden- en kikkerlarven.
Het oorspronkelijke leefgebied van de marmersalamander ligt in Centraal- en West-Frankrijk, het noordelijke deel van Portugal en het noorden van Spanje. Sinds 2013 is de soort bekend uit Zuidwest-Drenthe en deze plant zich daar ook voort. De marmersalamander wordt soms ook op andere plekken in Nederland gevonden. Het gaat dan telkens om een enkel uitgezet of ontsnapt exemplaar.
Vooralsnog zijn geen trends bekend. Het blijft belangrijk om waarnemingen van deze soort door te geven via Waarneming.nl of Telmee.nl.
De marmersalamander is een exoot in Nederland. Deze soort kan een bedreiging vormen voor inheemse amfibieën door directe concurrentie, ziekteoverdracht en door hybridisatie met de inheemse kamsalamander. Hybriden zijn niet vruchtbaar, maar door deze kruisingen kan het reproductief succes van de inheemse kamsalamander wel afnemen. In 2015 is een hybride exemplaar aangetroffen nabij de uitzetlocatie in Zuidwest-Drenthe.
