Zeeschildpadden gebruiken geen Nederlandse stranden voor het afzetten van eieren. Af en toe spoelt er een, uit koers geraakt, dier aan.

Waarnemingen van zeeschildpadden in Nederland zijn zeer welkom en kunnen worden doorgegeven aan Edo Goverse (email).

Hieronder worden de vier, tot nu toe in Nederland aangetroffen, zeeschildpadden besproken. Het kaartje rechts toont alle (bij RAVON) bekende waarnemingen van deze vier soorten in Nederland.

Lederschildpad

Beschrijving
De lederschildpad (Dermochelys coriacea) is het grootste reptiel, dat af en toe in Nederland wordt aangetroffen. Deze dwaalgast kan als kop-staartlengte wel twee meter bereiken en meer dan 500 kilo wegen. Een volwassen lederschildpad is makkelijk te herkennen aan zijn grote maat, leerachtige huid en zwarte kleur. De soort heeft een relatief flexibel schild met daaroverheen in de lengte grote richels . In Nederland zijn 24 observaties en vondsten van deze soort bekend.

De lederschildpad staat niet op nationale Rode Lijst omdat de soort als dwaalgast wordt beschouwd. Wel valt  hij onder de Flora- en faunawet (Bijlage 3 en 4).

Internationaal staat hij bekend als "ernstig bedreigd" in de Rode Lijst van Bedreigde Soorten van IUCN. Op Europees niveau is de soort beschermd volgens de Habitatrichtlijn (Bijlage IV). Verder is de soort genoemd in conventies zoals de Bonn Conventie (Bijlage I en II), Bern Conventie (Bijlage II), CITES (Bijlage A) en OSPAR-Conventie (Bijlage 6). 

Kemps zeeschildpad

Beschrijving
De Kemps zeeschildpad (Lepidochelys kempii) is de kleinste zeeschildpad. Hij wordt sporadisch in Europese wateren waargenomen. In Nederland zijn maar vier observaties van deze soort bekend. Dit betreffen altijd jonge, kleine individuen.

Bij volwassen dieren is het schild ongeveer net zo breed als lang. Het buikschild heeft aan weerzijde langs de rand enkele kleine gaatjes (kliertjes). De Kemps zeeschildpad legt zijn eieren uitsluitend in de Golf van Mexico.

De Kemps zeeschildpad staat niet op nationale Rode Lijst omdat de soort als dwaalgast wordt beschouwd. Wel valt hij onder de Flora- en faunawet (Tabel 3 en 4). Internationaal staat hij bekend als "ernstig bedreigd" in de Rode Lijst van Bedreigde Soorten van IUCN. Op Europees niveau is hij beschermd volgens de Habitatrichtlijn (Bijlage IV). Verder wordt hij genoemd in conventies zoals de Bonn Conventie (Bijlage I en II), Bern Conventie (Bijlage II) en CITES (Bijlage A).

Soepschildpad

Beschrijving
Van de soepschildpad (Chelonia mydas) werd lang aangenomen dat hij niet als dwaalgast in de wateren van de westelijke Europese Continentale plaat voorkwam. Bijna alle vondsten dateren uit het begin van de twintigste eeuw. Toen draaiden de Britse schildpaddensoepinblikfabrieken op volle toeren.

Boten met soepschildpadden aan boord wierpen, voordat ze de haven invoeren, overleden of zieke dieren over boord. De eerste acht vondsten in Nederland worden aan deze antropogene verspreiding toegeschreven. Er waren exemplaren bij met serienummers op het schild gegraveerd. In 1968 en 1998 zijn twee botstukken gevonden van soepschildpadden. Die worden ook toegeschreven aan de hierboven beschreven industrie. Maar in 1952 is een kleine levende soepschildpad gevonden bij Petten en in Engeland zijn recentelijk ook levende volwassen dieren gevonden.

De soepschildpad staat niet op nationale Rode Lijst omdat de soort als dwaalgast wordt beschouwd. Wel valt hij onder de Flora- en faunawet (Tabel 3 en 4). Internationaal staat hij bekend als "bedreigd" in de Rode Lijst van Bedreigde Soorten van IUCN. Op Europees niveau is de soort beschermd volgens de Habitatrichtlijn (Bijlage II en IV). Verder wordt hij genoemd in conventies zoals de Bonn Conventie (Bijlage I en II), Bern Conventie (Bijlage II) en CITES (Bijlage A).


Dikkopschildpad

Beschrijving
De dikkopschildpad (Caretta caretta) is een bruine zeeschildpad. Zijn schild is vaak totaal overgroeid  met algen, wieren, zeepokken of eendenmosselen.In Nederland zijn er acht waarnemingen van deze soort bekend.

De grootste populatie nestelende vrouwtjes komt voor langs de kust van Florida. Juveniele dikkopschildpadden maken een meerjarige ronde over de Atlantische Oceaan via de Azoren voordat ze terugkeren naar de Amerikaanse kust. Een deel van deze groep foerageert enkele jaren in de Middellandse Zee voordat ze de oceaan oversteken. Dikkopschildpadden, die nestelen in de Middellandse Zee (o.a. Griekenland en Turkije), verlaten deze niet.

De dikkopschildpad staat niet op nationale Rode Lijst omdat de soort als dwaalgast wordt beschouwd. Wel valt de soort onder de Flora- en faunawet (Tabel 3 en 4). Internationaal staat hij bekend als "bedreigd" in de Rode Lijst van Bedreigde Soorten van IUCN. Op Europees niveau is hij beschermd volgens de Habitatrichtlijn (Bijlage II en IV). Verder wordt de soort genoemd in conventies zoals de Bonn Conventie (Bijlage I en II), Bern Conventie (Bijlage II), CITES (Bijlage A) en OSPAR-Conventie (Bijlage 6).