De poelkikker is een kleine, gedrongen kikker. De meeste exemplaren zijn grasgroen gekleurd. De poelkikker komt vooral voor in wat voedselarmere wateren op de zandgronden, met een voorkeur voor vennen en hoogveen. Daarnaast komt de soort ook voor in laagveen en op rivierklei. Vooral in beide laatstgenoemde habitats is het een goede indicator voor de waterkwaliteit.
Klik hier voor een uitgebreide beschrijving van zijn habitat
Areaal
De verspreiding van de poelkikker beslaat vooral het centrale deel van Europa. In het oosten komt de soort voor tot het stroomgebied van de Wolga. De zuidgrens loopt door Zuid-Frankrijk, Noord-Italië, de noordelijke Balkan, Zuid-Oekraïne en via de kust van de Zwarte Zee oostwaarts tot aan het Oeralgebergte (Kuzmin 1999). Nederland vormt de uiterste noordwestgrens van zijn areaal.
Klik hier voor een uitgebreide beschrijving van het areaal
Verspreiding in Nederland:
Het zwaartepunt van de verspreiding van de poelkikker is vrijwel het spiegelbeeld van de verspreiding van de meerkikker. De soort komt vooral voor op de pleistocene, hogere zandgronden. Behalve op de hoge zandgronden is de soort echter ook aanwezig op laagdynamische plekken in het rivierengebied. In laagveen en uit de duinen zijn ook waarnemingen bekend, hier lijkt de soort echter zeldzaam.
De poelkikker is een kleine, gedrongen kikker. De meeste exemplaren zijn grasgroen gekleurd. De poelkikker komt vooral voor in wat voedselarmere wateren op de zandgronden, met een voorkeur voor vennen en hoogveen. Daarnaast komt de soort ook voor in laagveen en op rivierklei. Vooral in beide laatstgenoemde habitats is het een goede indicator voor de waterkwaliteit.
Klik hier voor een uitgebreide beschrijving van zijn habitat
Areaal
De verspreiding van de poelkikker beslaat vooral het centrale deel van Europa. In het oosten komt de soort voor tot het stroomgebied van de Wolga. De zuidgrens loopt door Zuid-Frankrijk, Noord-Italië, de noordelijke Balkan, Zuid-Oekraïne en via de kust van de Zwarte Zee oostwaarts tot aan het Oeralgebergte (Kuzmin 1999). Nederland vormt de uiterste noordwestgrens van zijn areaal.
Klik hier voor een uitgebreide beschrijving van het areaal
Verspreiding in Nederland:
Het zwaartepunt van de verspreiding van de poelkikker is vrijwel het spiegelbeeld van de verspreiding van de meerkikker. De soort komt vooral voor op de pleistocene, hogere zandgronden. Behalve op de hoge zandgronden is de soort echter ook aanwezig op laagdynamische plekken in het rivierengebied. In laagveen en uit de duinen zijn ook waarnemingen bekend, hier lijkt de soort echter zeldzaam.