De poelkikker is een kleine, gedrongen kikker. De meeste exemplaren zijn grasgroen gekleurd. Hij komt vooral voor in wat voedselarmere wateren op de zandgronden. Hij heeft een voorkeur voor vennen en hoogveen.
Ook komt hij voor in laagveen en op rivierklei. Daar is het een goede indicator voor de waterkwaliteit.
Klik hier voor een uitgebreide beschrijving van zijn habitat
Areaal
De verspreiding van de poelkikker beslaat vooral het centrale deel van Europa. In het oosten komt hij voor tot het stroomgebied van de Wolga. De zuidgrens loopt door Zuid-Frankrijk, Noord-Italië, de noordelijke Balkan, Zuid-Oekraïne en via de kust van de Zwarte Zee oostwaarts tot aan het Oeralgebergte (Kuzmin 1999). Nederland vormt de uiterste noordwestgrens van zijn areaal.
Klik hier voor een uitgebreide beschrijving van het areaal
Verspreiding in Nederland:
Het zwaartepunt van de verspreiding van de poelkikker is bijna het spiegelbeeld van de verspreiding van de meerkikker.
Hij komt vooral voor op de pleistocene, hogere zandgronden. Ook is hij aanwezig op laagdynamische plekken in het rivierengebied. En in laagveen en uit de duinen zijn waarnemingen bekend. Hier lijkt hij zeldzaam.