Na 1990 zijn de waarnemingen toereikend om een nauwkeuriger verspreidingsbeeld van de bastaardkikker te geven. Hoewel de soort in alle provincies is waargenomen, zijn de meeste waarnemingen gedaan in het midden en zuidoosten van Nederland, in de provincies Limburg, Noord-Brabant, Gelderland en Utrecht. Op de grens van Groningen en Drenthe ligt het dichtst bezette uurhok van het noordelijk deel van Nederland. De bastaardkikker blijkt zowel voor te komen op zandgronden in Oost-Nederland, in rivierdalen in Midden- Nederland en in het laagveen- en zeekleigebied in West-Nederland.

Er zijn geen waarnemingen van bastaardkikkers bekend uit het noordelijk deel van Noord-Holland, grote delen van Zeeland, het centrale en noordelijke deel van Friesland, grote delen van Drenthe en Noord-Groningen. Andere opvallende gaten in de verspreiding van de bastaardkikker zijn de droge delen van de Veluwe, het centrale deel van Overijssel en enkele gebieden in West- en Oost-Brabant. Waarschijnlijk gaat het echter grotendeels om waarnemerseffecten en zijn genoemde gebieden of niet goed geïnventariseerd of zijn de groene kikkers onvoldoende op naam gebracht. Texel is het enige Waddeneiland waar de bastaardkikker is waargenomen. De soort is hier uitgezet in de jaren tachtig en heeft zich sindsdien over de gehele zuidelijke helft van het eiland verspreid (van Laar 2005).

Zie ook de eerdere periode: 1971 t/m 1995