Ik wil even wat kwijt. Na mijn emigratie ben ik toch wel een beetje Nederlander gebleven. Dus ben ik wat aan het tuinieren. Ik heb een moestuintje/bloementuintje, kleiner als de meeste Nederlandse achtertuinen. Maar wel in een leuke omgeving. Toen ik een paar weken in Slovenie woonde zag ik een juveniele geelbuikvuurpad in mijn tuintje. Nu is dat tuintje nogal droog, maar jullie kunnen je wel voorstellen wat ik dacht. Het voorjaar erna heb ik met een stukje landbouwplastic een heel gimproviseerd poeltje aangelegd (1 meter doorsnede, 10 cm diep). Binnen een paar weken was het raak: subadulte geelbuiken hadden het gevonden. Inmiddels zijn we twee jaar verder. Dit voorjaar heb ik twee alpenwatersalamanders gezien in de tuin. Opmerkelijk, want het dichtstbijzijnde plekje met alpenwaters wat ik weet te vinden ligt kilometers verderop. Het vijvertje lekt, betere folie ligt te wachten maar ik aarzel om het midden in het seizoen overhoop te halen. Steeds meer geelbuiken hebben het vijvertje weten te vinden, inmiddels minimaal 8. En ... gisteren zag ik de eerste larven! Alleen niet in het vijvertje, maar in een klein houten emmertje wat naast het vijvertje staat. In dat emmertje zie ik eigenlijk nooit geelbuiken, maar een paar weken geleden zat er ineens eentje in. Nu is duidelijk waarom...

Ik ben gelukkig  Ben ik nu de enige Nederlander met geebuikvuurpadden (legaal en zelfstandig aan komen lopen) in de achtertuin?

Totaallijstje tuin-herpetofauna:

alpenwatersalamander (2 adulten gezien)

geelbuikvuurpad (stuk of 8 (sub)adult en nu de  eerste larven)

bruine kikker (af en toe subadulten en adulten)

gewone pad (steeds wel 1 of 2 adulten; mogelijk Bufo spinosus)

hazelworm (algemeen)

gladde slang (1 waarneming in de tuin, diverse in directe omgeving)

levendbarende hagedis (nu ik hier 3 jaar woon kwam de kat met eentje aanlopen: zelf heb ik ze in mijn woonplaats nog niet gezien. Zegt wel wat over de waarde van eenmalige terreinbezoeken...).

Ja, ja, zo kan hij wel weer. Steek ons maar de ogen uit...

Het is een hele lijst met soorten die je in de achtertuin aantreft. Nu is de locatie er ongetwijffeld ook meer naar om een grotere herpetofauna te mogen verwachten maar toch. Ik ben erg benieuwd hoe het er allemaal uitziet. Heb je foto's van de tuin?

Gr. Yann

geweldig, zeker als je weet dat die geelbuikvuurpadden hier in belgië uitgestorven zijn en in nederland uiterst zeldzaam. Ik denk dat je ons hier toch wel allemaal jaloers maakt.

Ik ben benieuwd naar foto's...

Foto's zullen even op zich moeten laten wachten. Mijn huis wordt verbouwd en de hele tuin (afgezien van vuurbuikenpoeltje!) is een grote opslagplaats van bouwpuin. Bovendien ziet zo'n vuurbuikenpoeltje er gewoon al niet uit.

Ach, hier komen weer geen vroedmeesters of vinpoten voor...

Paul,

Ik neem aan dat je je bij deze bewering door de ASotW database liet inspireren? Dit taxon zou echter nooit een soort mogen worden. http://nemys.ugent.be/start.asp?gro...;doc=16372 Ondertussen wordt het taxon trouwens niet meer als soort behandeld in ASotW (net gecheckt - zie ook Comment op de pagina van Bufo bufo). De referentie in ASotW was al helemaal onzinnig - Schneider & Schinsch (2004).

g's,

J.

Voornamelijk geinspireerd door een recente discussie met Hans Schneider, die ervan overtuigd is dat hij twee taxa kan onderscheiden in Griekenland (aan de hand van geluiden). Ikzelf ben niet zeker. Binnen Slovenie is er m.i. een forse clinale variatie te zien waarbij de exemplaren uit Noord-oost Slovenie als twee druppels water lijken op de padden die ik uit Polen ken. D.w.z. 1 taxon voor heel Centraal Europa. Dat geheel lijkt me mogelijk wel anders als als wat ik uit West Europa ken. Het meest interessante gebied voor variatie binnen Bufo zou Duitsland wel eens kunnen zijn...

p.s. ik ontdekte net ook alpenwatersalamanderlarven in m'n tuin....

Dezelfde bron dus, da's al iets. Ik vind het toch wat voortvarend om 'dialectverschillen' aan te grijpen als diagnostisch, zonder grondig moleculair en/of morfologisch onderzoek. Om diezelfde reden overtuigt Pelophylax kurtmuelleri me maar matig (hoewel hier wel wat moleculaire verschillen waren, als ik me niet vergis). Als mobiele beesten zoals vogels al binnen dezelfde soort regionale verschillen in zang kennen ...
Dat is dan toch ook weer heel toevallig door een Duitser ontdekt... Het kan natuurlijk, maar ik vind het alvast opmerkelijk. Nu zal ik stoppen met vitten, opdat het originele onderwerp van je draad niet verloren gaat. Sorry daarvoor, Paul.

Met de geelbuik-larven is het slecht afgelopen. Ze deden het geweldig en meer dan 30 larven groeiden op in het houten emmertje naats het poeltje/vijvertje. Totdat... een dikke week geleden het emmertje ondersteboven lag. Kikkervissen lagen op het droge, sommigen leefden nog een beetje en uiteindelijk heeft 1 kleinere kikkervis het overleefd. Of die nog nog op tijd door de metamorfose gaat betwijfel ik: er is inmiddels nachtvorst (ik woon op 700 m boven zeeniveau). Naar de oorzaak van het "omvallen van de emmer" kan ik alleen maar gissen: het is midden in de nacht gebeurt wat het waarschijnlijk maaktdat een of ander dier ermee te maken heeft. Ik heb geen sporen gevonden en er zijn nogal wat kandidaten. de hond van de buren lijkt het meest waarschijnlijk, al is de laatste weken ook weer een beer in het dorp gezien (pruimentijd... ).

Volgend jaar.... (de adulte geelbuiken zijn er immers nog, binnenkort hoop ik het lekkende poeltje/vijvertje opnieuw aan te leggen - een paar meter verderop zodat het oude poeltje niet eerst weg hoeft).

Update:

Woelratten ("molmuizen") hebben afgelpen winter nog meer gaten geknaagd in het landbouwplastic van m'n geelbuikenvijvertje. Er stond nog een centimeter of 4 water in, wat geelbuikvuurpadjes uiteraard helemaal niet erg vinden. Hierdoor was er een risico dat de poel regelmatig droog zou vallen en in dat geval zijn er geen alternatieve poelen in de directe omgeving (de dichtstbijzijnde ligt enkele kilometers verderop!), wat wel een probleem is. Hierom heb ik de poel opnieuw aangelegd, nu met zware kwaliteit vijverfolie (mag ik hier een sponsor noemen? Dank!). Ik heb de poel dieper gemaakt, een centimeter of 30, en ietsje groter (anderhalve meter doorsnede). De oevers zijn vrij stijl en de folie heb ik gecamoufleerd met grote stenen van diverse herkomst. In eerste instantie maakte ik me zorgen of deze wat diepere en daardoor koudere poel ook geschikt zou zijn voor de vuurbuikjes, maar ze zijn gebleven. Op het moment zitten er 5 of 6, allemaal jong volwassen exemplaren.

Omdat de oude poel in zo slechte staat was heb ik het risico genomen hem te vervangen, dit i.t.t. mijn eerdere plan om er een nieuwe naast te leggen. Tijdens de "sloopwerkzaamheden" bleken er ook twee mannetjes alpenwatersalamander in de oude poel te zitten. gedurende een halve dag hebben de geelbuikvuurpadjes en de salamanders in een bakje gebivakeerd. 's Avonds heb ik de poel gevult met kraan/bron water (en een klein emmertje water uit de oude poel om algen te "enten") en de dieren losgelaten.

De nieuwe poel is flink bealgd en het water was lange tijd troebel (een of andere donkerrode alg bedekte de stenen, kwam mij niet bekend voor) Afgelopen weken heeft het stevig gehoosd en inmiddels wordt het water wat helderder. In de poel zijn nu larven van steekmuggen te zien, maar ook ... zich ontwikkelende geelbuikvuurpadden-eieren. Het oude houten emmertje staat nog altijd naast die poel maar nu leggen ze dus in de poel zelf. Hierdoor is er geen kans op herhaling van de calamiteit van vorig jaar.

In de nieuwe poel leven de geelbuikvuurpadjes erg verborgen, meest verschuilen ze zicht tussen de stenen langs de oever. Gemiddeld zie ik er 1 of 2 kopjes tussenuit steken.

Update:

Momenteel zijn weer 8 (of 9) adulte geelbuikvuurpadden aanwezig. Ik denk dat dit dezelfde exemplaren zijn die in het eerste jaar de tuin zijn ingekomen, wat zou betekenen dat de sterfte 0 is en ook dat geen nieuwe exemplaren immigreren nadat het habitat bezet is. Ik heb echter niet alle exemplaren van de onderkant gefotografeerd dus ik kan niet 100 % zeker zijn van de individuele identificatie. Ter info: er is geen enkele ommuring of andere belemmering die de padjes belet te komen of te gaan.

Ze zijn niet erg schuw meer, en verstoring is geen groot probleem. Vrijwel dagelijks schep ik steekmuggenlarven uit het vijvertje (voor de aquariumvissen :-), deze verstoring wordt zonder meer verdragen. Geregeld lopen onze katten over de rand van de vijver: ook geen groot probleem. Bij deze verstoring duiken ze wel weg, maar enkele minuten later zitten ze weer zichtbaar langs de rand van het water. Geregeld vangen ze ook insecten die door mij verstoord zijn tijdens het muggenlarvenvangen. Dit is dus een groot contrastmet de situatie van een maandje geleden. Ze houden zich continu in het water op of tussen stenen langs de rand van de vijver. Mogelijk gebruiken ze het omliggende "landhabitat" niet omdat het daar te zanderig en droog is (moes- en bloementuin :-). Ze zijn dus opvallend honkvast.

Er zijn volop geelbuik-dikkoppen in de vijver en wekelijks worden nieuwe legsels afgezet. Hoeveel dikkoppen er precies zijn, is niet duidelijk, want het water is "soepgroen". Ook is niet duidelijk of nog alpenwatersalamander(larven) aanwezig zijn.

de eerste larf met voorpootjes gezien!

Update. In 2009 liep het lekker: larven en juveniele geelbuikvuurpadden die zich goed ontwikkelden in de vijver. Bovendien een hele zwik alpenwatersalamanderlarven.

2010 ging wat aarzelend. Het vijvertje trekt inmiddels wel 4 (!) soorten amfibieen aan, naast de vaste bewoners (geelbuikvuurpadden) zijn er een stuk of 6 alpenwatersalamanders, 3 amplexen gewone pad en een amplex bruine kikker geweest. Eieren volop, maar geen een heeft het overleefd. Wat blijkt: het vijvertje zit ook vol met libellenlarven (Aeshna sp., wie zou die beesten willen helpen determineren?). Ik heb toen maar een kleiner vijvertje naast het vijvertje gemaakt. het kleine vijvertje is lelijk, met veel zichtbaar plastic, maar is door de geelbuiken direct aangenomen en er zwemmen dikke larven in. In de grote vijver heeft een heel laat legsel van gewone pad (van juni!) inmiddels geleid tot enkele dikkoppen, deze hebben zich ontwikkeld in de tijd waarin de libellen zijn uitgeslopen.

Net heb ik een record van 27 subadulte en adulte geelbuikvuurpadden geteld.

Al met al nu al een mooi jaar voor het kleine vijvertje.

Oh ja, ik heb vorig jaar watervlooien en canadese waterpest geintroduceerd (amfibieen zijn uiteraard zelf gekomen) en dit jaar kikkerbeet (leuk gezicht, geelbuikjes tussen kikkerbeet). Maar eigenlijk staat het gewoon vol draadalg. Het water is door de watervlooien mooi helder, de bodem is drabbig.